Portretkijken

Wanneer is een portret echt? Inez & Vinoodh en Martine Gutierrez geven twee antwoorden

In Den Haag en Amsterdam draait portretfotografie deze zomer niet om de keuze tussen echt en bewerkt. De interessantere vraag is welke vorm van waarheid een geconstrueerd beeld kan bereiken.

Een tentoonstellingswand bij Foam met portretten van Inez en Vinoodh
Een eerdere presentatie van het werk van Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin bij Foam in Amsterdam. Olof Werngren. Wikimedia Commons. Bron · CC BY-SA 2.0

“Echt” is een verleidelijk compliment voor een portret. Het suggereert dat de camera door uiterlijk en pose heen iets wezenlijks heeft gevonden. Maar iedere foto is een uitsnede op een gekozen moment, gemaakt met een bepaalde lens en geselecteerd uit andere mogelijkheden. Can Love Be a Photograph in Kunstmuseum Den Haag en Wunderkind in Huis Marseille nemen die constructie niet weg. Ze zetten haar juist vooraan.

Een gezamenlijk opgebouwd beeld

Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin werken sinds 1986 samen op het snijvlak van kunst en mode. Het overzicht in Den Haag is thematisch, niet chronologisch ingericht. Volgens het museum loopt de spanning tussen realiteit en constructie als rode draad door veertig jaar fotografie en film.

Hun portretten zijn vaak sterk geregisseerd. Kleding, lichaam, digitale manipulatie en omgeving vormen één beeldwereld. Dat maakt de geportretteerde niet noodzakelijk minder zichtbaar. Regie kan juist een taal bieden om iets te tonen dat in een onbevangen moment niet vanzelf verschijnt.

Voor een eigen portret betekent dit dat “doe maar gewoon” niet altijd de meest eerlijke aanwijzing is. Iemand kan zich meer zichzelf voelen in favoriete kleding, met een voorwerp dat betekenis heeft of in een bewust gekozen rol. De opdracht is niet om alle vorm weg te halen, maar om een vorm te kiezen die past.

Het zelf als materiaal

Martine Gutierrez gebruikt in Wunderkind fotografie, video, muziek en performance. Jeugdwerk, speelgoed, familiearchief en nieuwe zelfportretten worden onderdelen van een autobiografie die tegelijk echt en verzonnen is. Gutierrez verschijnt in rollen en herinterpretaties; identiteit wordt geen eindpunt, maar een handeling.

Het zelfportret is daarvoor bijzonder geschikt. De maker kan model, fotograaf, regisseur en editor tegelijk zijn. Waar een portret door iemand anders altijd een ontmoeting tussen twee blikken is, kan een zelfportret die rollen in één persoon laten botsen.

Probeer een reeks van drie zelfportretten met precies dezelfde camera en plek, maar verander per beeld één laag:

  • eerst alleen houding;
  • daarna kleding of een object;
  • tot slot de richting en hardheid van het licht.

Vraag niet welk beeld het “echte” zelf toont. Noteer welk deel van jezelf iedere versie mogelijk maakt. Dat levert concretere taal op dan een algemene voorkeur voor spontaan of geposeerd.

Bewerking is niet hetzelfde als misleiding

Digitale bewerking heeft het debat over authenticiteit verscherpt, maar een geschilderd portret maakte altijd al keuzes over huid, houding en omgeving. Ook analoge fotografen sturen met film, belichting, afdruk en selectie. De grens ligt daarom niet simpelweg tussen onbewerkt en bewerkt.

Een bruikbaarder onderscheid is dat tussen een beeld dat zijn onderwerp verdiept en een beeld dat alleen een herkenbaar effect oplegt. Als ieder gezicht dezelfde gladde huid, kleurtoon en achtergrond krijgt, verdwijnt individuele informatie. Als bewerking licht, vorm en sfeer samenbrengt rond het karakter van één persoon, kan ze juist specifiek worden.

Kijk naar de machtsverdeling

Bij beide tentoonstellingen is de vraag wie het beeld bestuurt belangrijk. Bij Inez & Vinoodh ontstaat het werk in langdurige samenwerking — tussen de twee makers en met de mensen voor hun camera. Gutierrez neemt meerdere rollen zelf in. Dat verandert hoe je naar pose kijkt. Is iemand tentoongesteld, speelt diegene mee, of bepaalt diegene de voorwaarden?

Neem die vraag mee bij ieder portret: welke aanwijzing in het beeld laat zien hoeveel handelingsruimte de geportretteerde had? Een directe blik kan zelfverzekerd zijn, maar ook opgelegd. Een afgewend gezicht kan afstand betekenen, maar ook controle. Er is zelden één antwoord.

Can Love Be a Photograph is te zien tot en met 6 september 2026; Wunderkind tot en met 18 oktober. De tentoonstellingsagenda bevat de actuele museumlinks. Wie de rol van materiaal in een eigen portret wil onderzoeken, kan daarnaast olieverf en houtskool vergelijken.

Bronnen en controle

De feiten en bezoekdata zijn gecontroleerd op 4 augustus 2026. Tentoonstellingsinformatie kan wijzigen; controleer voor vertrek altijd de officiële pagina.

Zo werken en controleren we

Liever zelf een portret laten maken?

Bekijk voorbeelden van onze makers, check de richtprijzen en vraag vrijblijvend een match aan.

Bekijk voorbeeldenBekijk richtprijzenVraag een match aan